Tvær úr Tungunum 1987

23. ágúst 2008

11:32

Við erum súper Krossarar

og til í hvað sem er

hundleiðir á holdinu

og harðlífinu hér.

Við erum klárir í Orðinu

og flettum upp í Strongs

stingum af úr holdinu

og inn í dýrðina.

Við dönsum hringin í kringum pontuna

rauðsprengdir, flekklausir, lappalangir,

kiðfættir og hoppum púkum á.

Svitalímdir, fastandi, á anda hastandi

þessar súper samkomur

þær ávöxt gefa mér.

„Kýr í sandala, kýr í sandala“

ofsalega er andlaust hér.

Hvað er eiginlega að ske hér?

Í hvaða söfnuði erum við í eiginlega?

Er þetta Fíladelfía eða hvað?

Voðalega er líflaust hér.

Er þetta svona allstaðar?

Drífum okkur í Krossinn.

Það er súper samfélag.

Við dönsum hring í kringum pontuna

o.s.frv.

Pasted from <file:///C:\Users\Notandi\Documents\supersongur%201987.docx>

Nýarsdags boðun

Ég óska öllum góðs og gæfu á nýju ári! Við feðgarnir nenntum ekki að skjóta upp í rokinu. Keyptum lítið í ár af flugeldum. Við rétt skriðum inn fyrir lokun þegar verið var að ferma sendibifreið með góssinu frá einni flugbjörgunarsveitinni. Ég hef keypt af ýmsum en nú er komið að því að vera skýrari í hugsun og styrkja björgunarsveitinar frekar en einhvern kaupmann út í bæ sem leitar skjótfengis gróða fyrir sig einan. Við vorum í fyrra í Svíðþjóð á þessum tíma og það var ekki gaman. Flugeldasýningin vantaði og þar með almennileg áramót. Ekkert skaup var þá og það var miður því að þó að menn kvarti yfir skaupinu þar sem menn bíða eftir gríninu sem ekki kemur að þá finnst mér þetta vera fastur liður sem ekki má vanta. Það voru margir við brennurnar núna og hef ég varla séð svona mergð manna fyrr í kringum brennur. Kannski var það vegna þess að þær vor brenndar daginn eftir eða í dag nýársdag. Forsetinn okkar lýsti yfir því að hann gæfi aftur kost á sér einu sinni enn. Ég þakka konu minni fyrir að hafa vitnað fyrir honum á síðasta ári þegar hann heimsótti Dvöl. Hún gaf honum vers að hugsa um frá Jóhannesi 14:2 en þar stendur:

"Í húsi föður míns eru margar vistarverur. Væri ekki svo, hefði ég þá sagt yður, að ég færi burt að búa yður stað?"

En hún talaði um næsta viðburð á klukku Guðs, burthrifninguna við forsetann. Ekk varð henni ágengt með þetta því svo virtist sem að hjartað hans hafi verið svolítið brynvarið fyrir svona óvæntri uppákomu. En þó að óvænt væri fyrir hann að einhver kæmi og vitnaði fyrir honum að þá má líta svo á að þessi ótímabæru stundir að okkar mati séu ein af stóru stundunum í lífi okkar margra. Flest okkar sem vitnað hefur verið fyrir erum þakklát því. Við gáfum Jesú séns og leyfðum honum að koma inn í hjartað. Ég vissi reyndar ekki að hjartað mitt tók við honum á þeirri stundu. Ég játaði því ekki alveg strax. En eins og stendur á ensku "Your heart leap of joy" svoleiðis var mín upplifun. Hjartað hoppaði af gleði. Þetta var allt mjög séstakt og ég held að þetta sé í raun falið handa smælingjunum. Aðrir sem ekki hafa upplifað, þekkja ekki og hafna þessu.

Það eru margir sem eru andlega leitandi að einhverju til dæmis visku af heimspekilegum toga eða leita framliðna en það er í raun að hoppa yfir lækinn. Nóg er að beygja kné sín niður. Það þarf ekki að fara lengra til að leita Guðs í Jesú Kristi. Þetta eru ca. 60 cm í bogalínu frá hné niður að gólfi. Lengra þarf ekki að fara ef þú þarft að fara eitthvað. Beygðu höfuð þitt og biddu Drottinn Jesú Krist um að kom inn í líf þitt. Hann er Alfa og Ómega. Vegurinn, Sannleikurinn og Lífið. Gefðu honum líf þitt og þá munt þú finna það. Segðu aðeins "Drottinn Jesú komdu inn" "Þú ert velkominn". Ef þú ert einlægur í trú þinni að þá munt þú upplifa nýja hluti gerast sem þú órar ekki fyrir. Gengi þér vel.

Með kv. Hörður.

Hestarnir mínir

28. desember 2007

21:35

Nú er maður búinn að taka inn hrossinn í hesthúsið nema eitt sem gengur úti í vetur. Þau voru ánægð með að það sjálf að vera komin í betra hey og laus við endalaust rigningaveður. Í dag tókum við allt í húsinu og létum læknisskoða. Þetta er viss passi á hverju ári þegar tekið er inn í hús. Lús og ormhreinsa, skaufhreinsa og tannraspa alla reiðhestana og einnig trippin. Þau berjast um þegar þuklað er á viðkvæmum stöðum. Tveir hestarnir mínir voru með skaufan límdann inni í skaufhúsinu. Þá míga þeir á sig og hvaðeina. Núna eru þeir sallaánægðir og maula í sig heyið með vel þrifin tippin. Þeir hljóta með aukinni vellíðan að þakka manni svo fyrir á sinn hátt. Adam er með úlftennur svo að ég verð að fylgjast vel með honum svo að hann særi ekki tunguna sína þegar verið er að stinga upp í hann beislisbúnaðinn en hann er á tamningaaldri. Hestarnir voru ekki hrifnir að koma til dýralæknisins og það minnti helst á þegar maður fer til tannlæknisins og bíður í biðstofunni og heyrir tannborana hvína inni á læknastofunni. Maður þurfti að standa hjá þeim eins og gert er við litlu krakkana þegar verið er að klippa þá í fyrsta eða annað sinnið. Einhvernvegin finna þeir traust tilfinningu hjá húsbóndanum og það sannar sig að þeir þekkja mann. En þótt þeir þekkja mann að þá eru þeir sumir samt ekkert alltaf viljugir að láta taka sig. Vilja vera varir um sig og teygja sig eftir molanum óhræddir við mann en hugsa sem svo "ég á mig sjálft".

Það er ósköp gott að vera komin með reiðhestana í hús og nú hefst sú tíð að maður ríður út og þjálfar. Þetta róar mann og það er gott.

Með kveðju, Hörður.

Predikarinn

Elskum, hötum ekki.


En svo hefur það oftar en einusinni gerst að maður hefur kastað perlum fyrir svín. "Vinir" hafa logið að manni, frekjast, reynt að hagnast eða komast ofan í vasann hjá manni. Lyft sér upp á manns kostnað og jafnvel öskrað á mann. Mælt vináttuna eftir getu á að segja brandara, elt mann á röndum, dregið mann á asnaeyrum og hlegið sigrihrósandi jafnvel til þess að fullkomna hræsnina. Aðrir eru fámælgir þar til að maður hittir á áhugasviðið, nískir, ofbeldishneigðir og jafnvel rasistar og hættulegir. Þeir geta verið kappsamir um það sem skiptir ekki máli, bitrir og jafnvel niðrandi og gefa skít í náungann en sjálfir uppveðraðir og hróðugir, hrokafullir og hávaðasamir. Maður hefur séð manngreinarálit í "vináttu" við aðra og líka gróðarhyggju. Ég hef séð jafnvel svikafléttur. Ég hef fengið að sjá hvernig smeðjulegir hafa náð að nofæra sér aðra eins og mig. Ég hef séð tilfinningleysi og hatur.


Ég hef oftast verið gríðarlega þunnur að því leiti að "vilja" verað góður, ég hef reynt að vera auðsveipur, vingjarnlegur, tilbúinn til þess að leysa úr flækjum, lýta upp til aðra, gefa af mér, opna budduna, hlæja með hlæjendum, hlusta, hlaupa í sjoppu fyrir aðra, lána frá mér, þola frekjur, fyrirgefa afbrot gegn mér, láta teygja mig og toga, láta aðra græða frekar en tapa, hjálpa peninglitlum, gefa af tíma mínum, gefa gleðisprautu, skemmta skrattanum í náunganum o.s.frv. o.frv.


Nú en síðan kíkjum við í Biblíuna og skoðum hvernig þetta ætti allt saman að vera. Það er nú svo sem svipaðar lýsingar til þar því ekkert er nýtt undir sólinni eins og skrifað er í Predikaranum. Maður reyndar nemur þar úr bóklestri svipað og maður hefur hér að ofan úr sinni eigin reynslusögu. Þó það sé rétt að maður eigi að leyfa Frelsaranum að leiða sig í gegnum lífið að þá þarf maður að læra að forðast það að láta menn niðurtroða perlum okkar eins og svín en þess í stað ávíta menn. En annars gjarnan opnið Biblíuna og lesið Orðskviðina ég mæli með því. Framhald síðar.


Með kveðju Hörður.

Að hitta ásvini um hátíð Frelsarans.

Alltaf er gaman að sjá bróðir sinn einstaka sinnum. Ég hlakka til að sjá hann aftur í kringum hátíð Frelsarans. Gott er að vita að vegna grundvöllin sem hann hefur í trú sinni að þá á hann betur með að þola og takast á við allt sem á gengur í lífi hans. Eftir svo sem eitt ár er Trausti búinn að taka út dóm sinn og fangavist en um leið er hann einnig búinn að umvefja nokkra einstaklinga innan rimlanna enda margir taugaveiklaðir við að sitja inni til langs tíma. Oftar en einu sinni þegar ég sæki hann í dagsfríið að þá hefur einhver fanginn reynt að klára líf sitt. Þá minnist maður umræðunnar um geðlæknanna og sálfræðinganna sem vinna í þágu fangelsisins. Ég hvet þá eindregið að vinna árangursríkt starf innan fangelsismúranna þó svo að þar inni sitja margir mjög erfiðir einstaklingar.
Það mætti einnig lagfæra hjá föngunum matinn sem þeir fá í bökkum. Hann mætti verða fjölhæfari og salti kryddaðri því að ekki getur refsinging verið fólgin í matarvalinu þó svo að það örli frá því í eldri tíð þegar "troðið var í andilit ómaganna" eins og segir í blaði Lh hesta í nóvember síðastliðnum:

"Árið 1808 gekk Magnús Stephensen dómstjóri og mælti opinberlega með hrossakjötsáti og gerði einnig um það tillögur. Þær miðuðu aðallega að því að „troða” hrossakjötinu í fanga og ómaga, en einnig vildi Magnús vekja athygli almennings á því. Á þessum tíma voru harðindi á Íslandi og siglingateppa en þrátt fyrir það mæltust þessar hugmyndir illa fyrir og uppskar hann fyrirlitningu.Óbeit á hrossakjöti lifði fram eftir 19. öldinni og jafnvel lengur." (Lh hestar 13. nóv. 2007)

Guð blessi ykkur, Hörður.